Archiwum autora: Michał Poleszko

Pobudka u Twego boku Jest jak zbrodnia doskonała, Nie może zaistnieć Bez ludzkiego Ciała.

Droga Pani…. Tak drogi Panie? Spotkajmy się dzisiaj u Pani, Może w … stodole na sianie? Przecież Pan wie doskonale, Iż jestem dobrze wychowana, I ku Pana chwale, Nie oddam cnoty na stogu siana. Świat zmysłu pożądania Może być bardziej … Czytaj dalej →

Nie da się ukryć tego słowa, Że u faceta najpierw myśli krocze A później głowa.

Zaprosiłem Panią na kawę, Na jeden kwadransik, Przy obcym stoliku. A Pani: „Nie interesuje mnie romansik…” Kurcze, chciałem jedynie Porozmawiać o limeryku.

Stoi nadawca obok adresata… Nieświadomy, że Zaraz wyśle mu słowny list…. Anonimowy. ….bez znaczka…

Spakowałam myśli Do bagażu wspólnego życia, Kupiłam bilet Do naszego lepszego bycia, Tylko dlaczego pociąg się spóźnia? Pozdrawiam Zrozpaczona PODRÓŻNA.

Skarżysz się, Że nie oddaję Ci Części siebie. Właśnie rozliczyłem Roczny PIT. Wpisałem Ciebie W rubryce „Cel szczegółowy 1%” Od czegoś trzeba zacząć.

Pochmurny poranek Zagubione myśli Powrót demonów Droga do samo destrukcji. Kim jestem? Pytanie pozostaje bez odpowiedzi. Nie szukam jej, Ani ona mnie.

Spotkałem Boga na Drodze wewnętrznego dialogu. Przywitał mnie Stan uniesienia duchowego, Utrata słowa. Co dalej? Uśmiechnął się i rzekł: Jestem w Tobie, Jak chcesz znajdziesz mnie. Dalsza droga w głąb siebie Stanowi walkę z najcięższych z przeciwników. Jestem gotów pokonać … Czytaj dalej →

Podlany kwiat Na szczycie wieżowca Czeka na poranne Promienie wschodzącego słońca. Oddaje pokłon Tworząc wspólną symbiozę. Zbudził się po nocnej Ekstazie z blaskiem księżyca. Czy jedna planeta Wie o miłości do drugiej Nie interesuje mnie to, Kiedy Twoje spojrzenie Przeszywa … Czytaj dalej →