Archiwum autora: Michał Poleszko

Zatrzymałem się na kawę W czasoprzestrzennej podróży w Głąb swojej duszy. Spotkałem Ciebie. Chwila Zawahania. Nie kojarzę momentu, kiedy się Tam wkradłaś. Przysiądź się proszę. Ja wezmę dolewkę…. Chcesz ciasta?

Spotykam Cię na korytarzu Sądu. Czekamy na rozprawę. Jedyne słowo jakie ciśnie Mi się na usta to, Przepraszam….. Jak sądzisz? Czy grozi mi dożywocie za zabicie Miłości do Ciebie?

Pomalowana Kobieta Nadal próbuje ogarnąć mą duszę. Skrada się jak złodziej W nocnej oprawie mgły. Zaciekle szuka postępu Aby wzbudzić we mnie Poczucie winy. Nie jest sama, Przyjaciółka od schowanej Rozkoszy pod bielizną, Jest przy niej. Czeka na chwilę Mej … Czytaj dalej →

Namiętny uśmiech, Kolor oczu ukryty za okularami, Pozycja ciała zdradza Oblicze przeistoczenia. Oddaję swój czas Dla chwili Twojej fotografii. Czekam, kiedy obraz ożyje, Trzymając filiżankę kawy Przy wspólnym stoliku….

Przechadzam się ulicami Starożytnego miasta, W którym zabito romantyzm. Próbując zrozumieć motyw, Spotykam ją na miejscu zbrodni. Pomalowana kobieta, Nadal spaceruje z Nią. Wyższość mamony nad miłością. Wręcz mi kwiat Zerwany ze szczytu wieżowca, Dając do zrozumienia kto Trzymał rewolwer. … Czytaj dalej →